‘’t Schoonste straatje van Gent’, dat is wat ik dacht toen
ik in het midden van de straat liep, met mijn dochtertje aan de hand.
En dat kwam heus niet alleen omdat de zon scheen, en omdat de kleurige wimpels
die we de avond voordien in de bomen hadden gehangen een feeërieke sfeer
creëerden. Er waren ook overal om me heen kleine kinderen als feetjes,
lieveheersbeestjes, spidermannekes of vlinderkes. En een paar grote mensen in
gekke kleren, die liepen alsof hun leven er van af hing. Een zotte bende muzikanten
danste door de straat en maakte er met hun vertoning een écht feest van.
Twee troubadours met een trekzak zongen en deden de mensen zingen.
Dit alles droeg bij tot het gevoel dat ik als kind had in de Efteling: zó
moest de wereld er uit zien.
En voor één dag zàg de wereld er zo uit: kleurrijk, speciaal,
vol magie en vol mensen die aardig tegen elkaar waren.
Er waren nog meer mensen op het feest afgekomen dit jaar. En er waren nog meer
straatbewoners die de handen uit de mouwen staken dan vorig jaar: voor het versieren
van de straat, achter de tapkast, in de poppekast, bij het viskraam, in het
schminkkraam en voor de organisatie van de rommelmarkt: overal zag ik mijn vrienden
en geburen vrolijk en lachend werken, alsof het niets was.
En ik? Ik kon die dag genieten, méér dan de vorige jaren, omdat
ik dit jaar niet de last van de verantwoordelijkheid voor de organisatie voelde.
Die was overgenomen door twee fantastische vriendinnen met een organisatietalent
waar menig bedrijf jaloers op zou zijn: Ina en Vero. Zij hadden al die maanden
vergaderd, papieren in orde gebracht, overlegd, telefoons ontvangen en hun kop
gebroken over de beste manier om alles op rolletjes te laten verlopen. Geen
klein bier!
’ s Avonds, met een heel klein pintje te veel op, zaten we bijeen op
het terras aan de bar.
We zaten bijeen.
De mensen van mijn straat.
’t Zijn zij die dit straatje tot het schoonste straatje van Gent maken.
Freya Van den Bossche